Ziel

Na mijn studies psychologie trok ik in 2000 een paar maanden door Nepal en Tibet. Daar maakte ik niet alleen kennis met indrukwekkende bergen, superlieve mensen en thee met yakboter, maar ik verdiepte me ook in het Tibetaans boeddhisme.

Wat een opluchting was het om na vijf jaar universiteit een visie op de menselijke psyche te bestuderen die niet hoofd-zakelijk mijn hoofd aansprak, maar ook mijn ziel voedde. Alsof ik na jaren theoretisch zwemmen plots heerlijk dorstlessend water ontdekte 😊.
In het boeddhisme vond ik een blik op de mens die meer ruimte liet voor mysterie — voor alles wat niet netjes in procedures, diagnoses of modellen past.

In de jaren daarna verzamelde ik nog meer kaarten van het innerlijke landschap. Sommige helder en richtinggevend, andere eerder mysterieuze stukjes papier waarvan je pas jaren later begrijpt waarvoor ze dienden. Ik merkte dat de ‘boeddhistische kaart’ mij ook niet helemaal paste en dat ze (voor mij) verwees naar nog oudere kaarten en een ouder ritme.
En ondertussen bleef ik zelf onderweg, steeds dieper de wildernis van de ziel in.

Wat een verademing om gaandeweg meer krochten, scherpe bochten, donkere hoeken en ongetemde wildheid van ons mens-zijn te mogen verwelkomen. Want eerlijk: de ziel blijkt zelden een strak aangelegde Vlaamse voortuin te zijn. Eerder een weelderig woud waar af en toe ook eens een slang of een jaguar in opduikt.

De ontdekkingstocht gaat gelukkig nog steeds verder. Meer en meer groeit het besef dat onze ziel minstens zo groot is als de aarde zelf — en dat er ontelbaar veel prachtige kaarten bestaan om dat landschap te verkennen.

Al die jaren zelf onderweg zijn,
al die jaren getuige mogen zijn van het pad van anderen,
maken me diep dankbaar voor dit verkennen van de wildernis.

Met nog steeds veel liefde voor dit werk mag ik samen met anderen nieuwe vormen laten ontstaan. Mooie contexten creëren waarin mensen even kunnen landen, ademen, zoeken, verdwalen en soms onverwacht iets van zichzelf terugvinden.

Ik mag meewandelen met mensen die, elk op hun eigen manier, een weg zoeken naar een leven dat het leven dient. Een leven waarin we stilaan meer en meer mogen behoren tot deze wereld, gewoon door wat meer thuis te raken in onze eigen ziel.

En die ziel… die blijkt ook ons lichaam te zijn. En evenzeer een levende plaats vol verborgen kamers, onverwachte paadjes, vergeten deuren — en af en toe plots een open plek waar het licht prachtig binnenvalt.

Af en toe ontdekken we een volledig nieuw spoor, mogen we reizen vanuit een plaats van onschuld, verwondering en heelheid.

Hoe ontroerend mooi is dat alles!

Tijdens die reis in Nepal vertelde een monnik me het volgende verhaal. Het is een verhaal dat nog steeds één van mijn meest geliefde kaarten is. Ik deel het graag met jullie:

Toen een oude lerares voelde dat haar einde naderde, trok ze zich terug hoog in de bergen om daar in stilte te sterven. Haar leerlingen waren diep bedroefd. Eén van hen besloot haar toch te gaan zoeken. Ze trok dagenlang door koude, sneeuw en barre omstandigheden, vastberaden om haar nog één keer te zien.

Uiteindelijk vond ze haar — hoog in de bergen, in een eenvoudige grot.

De leerling knielde neer en smeekte haar lerares om nog één laatste onderricht te geven. Eén laatste wijsheid die ze voor de rest van haar leven kon meenemen.

De oude vrouw glimlachte zacht en zei:

“Luister goed.
Ik ga je iets vertellen dat alles samenvat wat ik je ooit heb proberen leren.
Het is de enige les die je werkelijk moet onthouden en beoefenen.”

Toen werd het stil in de grot.

En ze zei:

“Relax, relax, relax.
Be aware, be aware, be aware.”

:-)